Wybór między blatem laminowanym a drewnianym decyduje o codziennym komforcie pracy w kuchni na wiele lat. Oba materiały różnią się nie tylko wyglądem, ale też odpornością na wilgoć, sposobem pielęgnacji i ceną. Laminat kusi niską ceną i ogromnym wyborem wzorów, drewno przyciąga naturalnym charakterem i możliwością renowacji. Który z nich lepiej sprawdzi się w konkretnej kuchni?
Z czego zbudowany jest blat laminowany, a z czego drewniany?
Blat laminowany to płyta wiórowa lub MDF pokryta cienką warstwą laminatu wysokociśnieniowego, czyli sprasowanego papieru nasączonego żywicami. Ta zewnętrzna powłoka odpowiada za wygląd i odporność powierzchni, natomiast rdzeń z płyty odpowiada za sztywność i grubość elementu. Producenci nadają laminatowi dowolny nadruk, dzięki czemu wierzchnia warstwa może imitować kamień, beton, drewno albo mieć jednolity kolor. Sam rdzeń pozostaje niewidoczny i ujawnia się dopiero na krawędzi cięcia, którą wykańcza się listwą lub okleiną.
Blat drewniany powstaje najczęściej z listewek litego drewna sklejonych ze sobą w jeden panel, co ogranicza naturalną pracę materiału pod wpływem wilgoci i temperatury. Do produkcji wykorzystuje się gatunki takie jak dąb, buk, jesion czy drewno egzotyczne, a każdy z nich ma inny rysunek słojów i twardość. W odróżnieniu od laminatu drewno jest materiałem jednorodnym na całej grubości, więc rysy i wgniecenia można z niego wyszlifować. Ta cecha zasadniczo zmienia sposób, w jaki taki blat starzeje się przez lata użytkowania.
Który blat jest bardziej odporny na wilgoć i uszkodzenia?
Powierzchnia laminatu jest bardziej odporna na zarysowania, plamy i działanie środków czyszczących niż niezabezpieczone drewno. Gładka, nieporowata warstwa nie wchłania płynów, dlatego rozlana kawa czy sok nie zostawiają trwałych śladów, o ile zostaną szybko wytarte. Słabym punktem laminatu są jednak krawędzie i miejsca styku z zlewem, gdzie woda potrafi wniknąć pod powłokę do rdzenia z płyty wiórowej. Gdy woda dostanie się do środka, płyta pęcznieje nieodwracalnie, a takiego uszkodzenia nie da się już naprawić.
Drewno reaguje na wilgoć całą swoją strukturą, więc wymaga regularnej impregnacji olejem lub woskiem, żeby zachować odporność na wodę. Powierzchnia zabezpieczona olejem odpycha wilgoć, ale ochrona ta zużywa się w miejscach intensywnego użytkowania i trzeba ją odnawiać co kilka miesięcy. Zaletą drewna jest to, że przypalenia, głębokie rysy i zaplamienia usuwa się przez przeszlifowanie i ponowne naolejowanie fragmentu. Laminat takiej możliwości nie daje, bo uszkodzenie wierzchniej warstwy oznacza konieczność wymiany całego blatu.
Ile kosztuje blat laminowany, a ile drewniany?
Blat laminowany należy do najtańszych rozwiązań na rynku, więc pozwala urządzić kuchnię w rozsądnym budżecie bez rezygnacji z ciekawego wyglądu. Cena zależy głównie od grubości płyty, wzoru i wykończenia powierzchni, ale nawet górna półka laminatu wypada taniej niż podstawowe drewno lite. Ten czynnik ekonomiczny sprawia, że laminat dominuje w kuchniach kupowanych w systemie modułowym i w mieszkaniach na wynajem. Szeroka oferta gotowych blatów kuchennych dostępna jest między innymi na https://www.bricoman.pl/drzwi-okna-stolarka/blaty-i-akcesoria-meblowe/blaty/
Blat drewniany kosztuje wyraźnie więcej, a jego cena rośnie wraz z twardością i szlachetnością wybranego gatunku drewna. Dąb czy gatunki egzotyczne wypadają najdrożej, natomiast buk czy sosna pozwalają wejść w drewno lite przy mniejszym wydatku. Do zakupu samego blatu trzeba doliczyć koszt olejów i wosków, które będą potrzebne przez cały okres użytkowania. Warto jednak pamiętać, że możliwość wielokrotnej renowacji wydłuża żywotność drewna, więc wyższa cena początkowa rozkłada się na wiele lat użytkowania.
Artykuł sponsorowany
